1992: Stef Bos
Stef Bos komt in belangstelling van de jury door zijn hit ‘Papa, ik lijk steeds meer op jou’. Hij maakt vooral indruk met zijn lied ‘Ik voel mij zo klein’ in het televisieprogramma rond de verbouwing van theater Carré. De jury heeft Bos daarna via theater, televisie, radio en zijn eerste CD gevolgd en voor tot toekenning van de prijs over te gaan zijn theaterprogramma ‘Tussen de liefde en de leegte’ bezocht.
“Een verrassend programma met sterke gevoelige, teksten en fraaie aanstekende muziek.”
De jury omschrijft zijn programma als een verzorgde en boeiende voorstelling en vindt Bos een innemende, integere theaterpersoonlijkheid die de spanning, ook in grotere zalen, goed weet vast te houden. Bos weet zijn publiek te bespelen. Hij lost een duidelijke hang naar romantiek in zonder een eigen standpunt te vermijden, met name ten aanzien van de rol van het Vlaams Blok in zijn woonplaats Antwerpen.
De jury wil Bos met de prijs stimuleren om nog meer kleuren aan het toch al veelzijdige palet van zijn talent toe te voegen. De jury zou graag de regie wat meer uitgediept willen zien en hem meer zien bewegen op het toneel. De schaarse momenten dat hij het wel doet tonen aan dat hij het kan. Verder zou de jury graag wat meer lichte en humoristische momenten in zijn programma zien.
Stef Bos begint op zijn achttiende al met het schrijven van teksten. In 1982 wint hij samen met Chiel van Berkel de Publieksprijs van het Camarettenfestival en twee jaar later begint hij op de toneelschool ‘Studio Herman Teirlinck’ in Antwerpen. Hij doet aan cabaret, speelt in toneelstukken en schrijft liedjes voor anderen. In 1990 maakt hij zijn eerste soloalbum, in 1992 zijn eerste eigen theatertournee.